خير جليس لا يمل حديثه
سورة غاشيه

فارسى

سورة غاشيه - عدد الآيات 26

هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡغَٰشِيَةِ ﰀ ﴿١﴾

آیا داستان غاشیه [= روز قیامت که حوادث وحشتناکش همه را می‌پوشاند] به تو رسیده است؟!

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ﰁ ﴿٢﴾

چهره‌هایی در آن روز خاشع و ذلّت‌بارند،

عَامِلَةٞ نَّاصِبَةٞ ﰂ ﴿٣﴾

آنها که پیوسته عمل کرده و خسته شده‌اند (و نتیجه‌ای عایدشان نشده است)،

تَصۡلَىٰ نَارًا حَامِيَةٗ ﰃ ﴿٤﴾

و در آتش سوزان وارد می‌گردند؛

تُسۡقَىٰ مِنۡ عَيۡنٍ ءَانِيَةٖ ﰄ ﴿٥﴾

از چشمه‌ای بسیار داغ به آنان می‌نوشانند؛

لَّيۡسَ لَهُمۡ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٖ ﰅ ﴿٦﴾

غذائی جز از ضَریع [= خار خشک تلخ و بدبو] ندارند؛

لَّا يُسۡمِنُ وَلَا يُغۡنِي مِن جُوعٖ ﰆ ﴿٧﴾

غذایی که نه آنها را فربه می‌کند و نه از گرسنگی می‌رهاند!

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاعِمَةٞ ﰇ ﴿٨﴾

چهره‌هایی در آن روز شاداب و باطراوتند،

لِّسَعۡيِهَا رَاضِيَةٞ ﰈ ﴿٩﴾

و از سعی و تلاش خود خشنودند،

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٖ ﰉ ﴿١٠﴾

در بهشتی عالی جای دارند،

لَّا تَسۡمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةٗ ﰊ ﴿١١﴾

که در آن هیچ سخن لغو و بیهوده‌ای نمی‌شنوند!

فِيهَا عَيۡنٞ جَارِيَةٞ ﰋ ﴿١٢﴾

در آن چشمه‌ای جاری است،

فِيهَا سُرُرٞ مَّرۡفُوعَةٞ ﰌ ﴿١٣﴾

در آن تختهای زیبای بلندی است،

وَأَكۡوَابٞ مَّوۡضُوعَةٞ ﰍ ﴿١٤﴾

و قدحهایی (که در کنار این چشمه) نهاده،

وَنَمَارِقُ مَصۡفُوفَةٞ ﰎ ﴿١٥﴾

و بالشها و پشتیهای صف‌داده شده،

وَزَرَابِيُّ مَبۡثُوثَةٌ ﰏ ﴿١٦﴾

و فرشهای فاخر گسترده!

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ ﰐ ﴿١٧﴾

آیا آنان به شتر نمی‌نگرند که چگونه آفریده شده است؟!

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ ﰑ ﴿١٨﴾

و به آسمان نگاه نمی‌کنند که چگونه برافراشته شده؟!

وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ ﰒ ﴿١٩﴾

و به کوه‌ها که چگونه در جای خود نصب گردیده!

وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ ﰓ ﴿٢٠﴾

و به زمین که چگونه گسترده و هموار گشته است؟!

فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ ﰔ ﴿٢١﴾

پس تذکّر ده که تو فقط تذکّر دهنده‌ای!

لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ ﰕ ﴿٢٢﴾

تو سلطه‌گر بر آنان نیستی که (بر ایمان) مجبورشان کنی،

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﰖ ﴿٢٣﴾

مگر کسی که پشت کند و کافر شود،

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ ﰗ ﴿٢٤﴾

که خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات می‌کند!

إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ ﰘ ﴿٢٥﴾

به یقین بازگشت (همه) آنان به سوی ماست،

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم ﰙ ﴿٢٦﴾

و مسلّماً حسابشان (نیز) با ماست!