ٱقۡتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلۡقَمَرُ ﰀ ﴿١﴾
رۆژی قیامهت نزیک بۆتهوه و مانگیش لهت بوو، (ههندێ ڕوایات ههیه کهئاماژهدهکات بۆئهوهی که: خوانهناسان داوای موعجیزهیان لهپێغهمبهر کردبێت ئهویش پهنجهی موبارهکی ڕووهو مانگ بزواندو بهویستی خوا لهت بوو) بهڵام ههندێک لهموفهسرین دهڵێن: ئهم ڕووداوهلهسهرهتای بهرپابونی قیامهتدا پێش دێت
وَإِن يَرَوۡاْ ءَايَةٗ يُعۡرِضُواْ وَيَقُولُواْ سِحۡرٞ مُّسۡتَمِرّٞ ﰁ ﴿٢﴾
خۆ ئهگهر ئهوانهههر موعجیزه و بهڵگهیهک ببینن پشت ههڵدهکهن و دهڵێن: ئهمهجادوویهکی بهردهوامه
وَكَذَّبُواْ وَٱتَّبَعُوٓاْ أَهۡوَآءَهُمۡۚ وَكُلُّ أَمۡرٖ مُّسۡتَقِرّٞ ﰂ ﴿٣﴾
حهقیقهت و ڕاستی بهدرۆدهزانن و شوێنی ئارهزووهکانیان کهوتوون، لهکاتێکدا ههموو شت تهواو دهبێت و، ههموو کارێک کۆتایی دێت و دنیا تهواو دهبێت و بهبهرپابوونی قیامهت لهنگهر دهگرێت
وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّنَ ٱلۡأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزۡدَجَرٌ ﰃ ﴿٤﴾
بێگومان ئهوهندهههواڵی تیاچوونی ستهمکارانیان پێگهیشتووه تا داچڵهکێن (تێفکرن و لهچهوتی دهست ههڵگرن)
حِكۡمَةُۢ بَٰلِغَةٞۖ فَمَا تُغۡنِ ٱلنُّذُرُ ﰄ ﴿٥﴾
ئهو بهسهرهاتانهحیکمهت و پهند و ئامۆژگاری زۆری تێدایه، بهڵام بۆ ئهوانه بێدارکردنهوه بێ سووده
فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡۘ يَوۡمَ يَدۡعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَيۡءٖ نُّكُرٍ ﰅ ﴿٦﴾
گوێ مهدهبهناپوختی ئهوانهرۆژێک دێت کهبانگ وێژێک بانگ دهکات بۆ بارودۆخێکی زۆر ناخۆش و نالهبار
خُشَّعًا أَبۡصَٰرُهُمۡ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ كَأَنَّهُمۡ جَرَادٞ مُّنتَشِرٞ ﰆ ﴿٧﴾
خوانهناسان چاویان شۆڕهو شهرمهزارن، لهناخی زهویهوه دێنه دهرهوه، ههروهک لێشیاوی کوللهی زۆر (ڕووکاری زهوی دادهپۆشن)
مُّهۡطِعِينَ إِلَى ٱلدَّاعِۖ يَقُولُ ٱلۡكَٰفِرُونَ هَٰذَا يَوۡمٌ عَسِرٞ ﰇ ﴿٨﴾
زۆر بهپهلهو بهشپرزهییهوه بهدهم بانگ هێشتی کۆکردنهوهیانهوه دهچن، کافرو خوانهناسان بهیهکتر دهڵێه: وا دیاره ئهمڕۆ ڕۆژێکی زۆر گران و سهخته
۞ كَذَّبَتۡ قَبۡلَهُمۡ قَوۡمُ نُوحٖ فَكَذَّبُواْ عَبۡدَنَا وَقَالُواْ مَجۡنُونٞ وَٱزۡدُجِرَ ﰈ ﴿٩﴾
پێش ئهمانیش قهومی نوح بروایان بهبهندهی بهڕێزی ئێمه نهکردو وتیان: شێته، زۆریش پیاههڵشاخان و دژایهتی کرا
فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنِّي مَغۡلُوبٞ فَٱنتَصِرۡ ﰉ ﴿١٠﴾
(ئهویش دوای (90) ساڵ هاناو هاواری بۆ پهروهردگاری بردو وتی: خوایه، بهڕاستی من شکستم خواردوهو سهرکهوتنم پێ ببهخشه
فَفَتَحۡنَآ أَبۡوَٰبَ ٱلسَّمَآءِ بِمَآءٖ مُّنۡهَمِرٖ ﰊ ﴿١١﴾
ئهوسا ئیتر ئێمه دهروازهکانی ئاسمانمان هاوڕێ لهگهڵ ئاوێکی خوڕدا کردوه
وَفَجَّرۡنَا ٱلۡأَرۡضَ عُيُونٗا فَٱلۡتَقَى ٱلۡمَآءُ عَلَىٰٓ أَمۡرٖ قَدۡ قُدِرَ ﰋ ﴿١٢﴾
ههموو زهویشمان کرد بهکانیاو و ئاومان لێ ههڵقوڵاند، ئیتر ناوی ئاسمان و زهوی بهتهقدیرو ویستی خوا بهیهک گهیشتن، بهڕاستی بڕیاری لهسهر درابوو
وَحَمَلۡنَٰهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلۡوَٰحٖ وَدُسُرٖ ﰌ ﴿١٣﴾
ئهوسا نوح (عليه السلام)مان لهسهر چهند تهختهو بزمارێک ههڵگرت (مهبهست کهشتیهکهیه)
تَجۡرِي بِأَعۡيُنِنَا جَزَآءٗ لِّمَن كَانَ كُفِرَ ﰍ ﴿١٤﴾
لهژێر چاودێری خۆماندا (لهناو ئهو زریانه سامناکهدا) دههات و دهچوو، ئا بهو شێوهیه پاداشتی ئهو کهسهمان دایهوه کهبڕوای پێ نهکرا (واتهنوح)
وَلَقَد تَّرَكۡنَٰهَآ ءَايَةٗ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٖ ﰎ ﴿١٥﴾
بهڕاستی ئێمه ئهم بهسهرهاتهمان هێشتهوه بهبهڵگه بۆ ههموو نهوهکان... ئایا کهسێک ههیه کهپهندو ئامۆژگاری لێ وهربگرێت؟! 16. فَكَیْفَ كَانَ عَژَابِی وَنُژُرِ: سهرنج بدهن چۆن بوو سزاو تۆڵهو خهشم و قینی من لهو یاخی بووانه؟
فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﰏ ﴿١٦﴾
سهرنج بدهن چۆن بوو سزاو تۆڵهو خهشم و قینی من لهو یاخی بووانه؟
وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٖ ﰐ ﴿١٧﴾
بێگومان ئێمه قورئانمان ئاسان کردووهبۆ (خوێندنهوه و تێگهیشتن و) ئامۆژگاری وهرگرتن، جا ئایا کهسێک ههیه درکی حهقیقهت و ڕاستی بکات و پهندی وهرگرتبێت؟
كَذَّبَتۡ عَادٞ فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﰑ ﴿١٨﴾
قهومی عادیش بروایان بهپێغهمبهرهکهیان نهکرد، جا سهرنج بدهو بزانهسزاو تۆڵهی ئێمه لهو یاخیبووانه چۆن بوو؟
إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ رِيحٗا صَرۡصَرٗا فِي يَوۡمِ نَحۡسٖ مُّسۡتَمِرّٖ ﰒ ﴿١٩﴾
بێگومان ئێمه بایهکی بهردهوامی توندو سهخت و ساردمان ههڵکرده سهریان لهرۆژگارێکی شومدا (یهک حهفتهی خایاند)
تَنزِعُ ٱلنَّاسَ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلٖ مُّنقَعِرٖ ﰓ ﴿٢٠﴾
خهڵکی ههمووی لهبێخ دهرهێنا و لهپێی خستن و دانی بهزهویدا، ههروهکو قهدی دارخورمای کلۆرو ههڵکهنراو
فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﰔ ﴿٢١﴾
سهرنج بدهن چۆن بوو سزاو تۆڵهو خهشم و قینی من لهو یاخی بووانه؟
وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٖ ﰕ ﴿٢٢﴾
بێگومان ئێمه قورئانمان ئاسان کردووهبۆ (خوێندنهوه و تێگهیشتن و) ئامۆژگاری وهرگرتن، جا ئایا کهسێک ههیه دهرکی حهقیقهت و ڕاستی بکات و پهندی وهرگرتبێت؟
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِٱلنُّذُرِ ﰖ ﴿٢٣﴾
سمودیش ههموو بێدارکردنهوه و داچڵهکاندنێکیان بهدرۆزانی و بڕوایان پێی نهبوو
فَقَالُوٓاْ أَبَشَرٗا مِّنَّا وَٰحِدٗا نَّتَّبِعُهُۥٓ إِنَّآ إِذٗا لَّفِي ضَلَٰلٖ وَسُعُرٍ ﰗ ﴿٢٤﴾
جا وتیان: باشه، ڕهوایه، ئێمه شوێنی تاکهکهسێک بکهوین لهخۆمان؟! ئێمه ئهگهر بڕوا بهکهسێکی وا بکهین، ئهو کاتهئێمه بهڕاستی لهگومڕایی و شێتیداین؟!
أَءُلۡقِيَ ٱلذِّكۡرُ عَلَيۡهِ مِنۢ بَيۡنِنَا بَلۡ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٞ ﰘ ﴿٢٥﴾
ئایا ڕاستهلهنێوان ئێمهدا وهحی و نیگا بۆ ئهو ڕهوانهکرابێت، نهخێر شتی وا نابێت، بهڵکو ئهو ههر کابرایهکی زۆر درۆزن و خۆپهرسته و حهز بهگهورهیی دهکات!!
سَيَعۡلَمُونَ غَدٗا مَّنِ ٱلۡكَذَّابُ ٱلۡأَشِرُ ﰙ ﴿٢٦﴾
سبهی دهزانن و بۆیان دهردهکهوێت کهکێ درۆزن و خۆپهرست و خۆ بهگهورهزانه
إِنَّا مُرۡسِلُواْ ٱلنَّاقَةِ فِتۡنَةٗ لَّهُمۡ فَٱرۡتَقِبۡهُمۡ وَٱصۡطَبِرۡ ﰚ ﴿٢٧﴾
بێگومان ئێمه ئهو وشترهی کهبیانوومان گرت، لهبهرد پهیدامان کرد، بهوهش تاقیمان کردنهوه، جا _ ئهی چالح _ چاودێریان بکه، بزانهچی دهکهن، خۆگرو ئارامگریش به (لهبهرامبهر کاروکردهوهی ناشرینیانهوه)
وَنَبِّئۡهُمۡ أَنَّ ٱلۡمَآءَ قِسۡمَةُۢ بَيۡنَهُمۡۖ كُلُّ شِرۡبٖ مُّحۡتَضَرٞ ﰛ ﴿٢٨﴾
ههواڵیشیان بدهرێ: کهئاوهکهبهشکراوه (ڕۆژێک بۆ ئهوان و ماڵاتهکهیان، ڕۆژێکیش بۆ وشترهکه) ئیتر لهرۆژی نۆبهی وشترهکهدا ههموو بهکارهێنانێکی ئاوهکهقهدهغهیه لهوان
فَنَادَوۡاْ صَاحِبَهُمۡ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ﰜ ﴿٢٩﴾
(قهومی نالهبار لهتاقیکردنهوهکهدا سهرنهکهوتن و خۆیان بۆ نهگیرا لهبهرئهوه) بانگی زهلامێکی دڕیان کرد و هانیاندا بۆ سهربڕینی، ئهویش بێباکانه پهلاماری شمشێریداو سهری بڕی
فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﰝ ﴿٣٠﴾
سهرنج بدهن چۆن بوو سزاو تۆڵهو خهشم و قینی من لهو یاخی بووانه؟
إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ صَيۡحَةٗ وَٰحِدَةٗ فَكَانُواْ كَهَشِيمِ ٱلۡمُحۡتَظِرِ ﰞ ﴿٣١﴾
ئهوسا ئێمهش بهیهک دهنگی بههێزی سامناک (دڵی ههموویانمان پچڕاند) و وهک گژوگیای وشک (کهکۆدهکرێتهوه و ژێر پێ دهکهوێت) لهناومان بردن
وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٖ ﰟ ﴿٣٢﴾
بێگومان ئێمه قورئانمان ئاسان کردووهبۆ (خوێندنهوه و تێگهیشتن و) ئامۆژگاری وهرگرتن، جا ئایا کهسێک ههیه دهرکی حهقیقهت و ڕاستی بکات و پهندی وهرگرتبێت؟
إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ حَاصِبًا إِلَّآ ءَالَ لُوطٖۖ نَّجَّيۡنَٰهُم بِسَحَرٖ ﰡ ﴿٣٤﴾
بێگومان ئێمه ئهوانیشمان بهرد باران کرد (ههروهها ژێرهو ژوریش کران)، جگهلهلوگ و خاوو خێزانی ئیمانداری کهلهبهرهبهیاندا ڕزگارمان کردن
نِّعۡمَةٗ مِّنۡ عِندِنَاۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي مَن شَكَرَ ﰢ ﴿٣٥﴾
ئهو ڕزگار کردنهنازو نیعمهتێکی تایبهتی بوو لهلایهن ئێمهوه، جا ههر ئاوا پاداشتی کهسێک دهدهینهوه کهسوپاسگوزاری کردبێت
وَلَقَدۡ أَنذَرَهُم بَطۡشَتَنَا فَتَمَارَوۡاْ بِٱلنُّذُرِ ﰣ ﴿٣٦﴾
بهڕاستی لوط پێشتر ئاگاداری کردین (ئهگهر بهردهوام بن لهسهر بهد ڕهوشتیان)، لهتۆڵهی توندوبههێزی ئێمه، کهچی گومانیان ههبوو لهو ئاگاداریه و بڕوایان پێی نهبوو
وَلَقَدۡ رَٰوَدُوهُ عَن ضَيۡفِهِۦ فَطَمَسۡنَآ أَعۡيُنَهُمۡ فَذُوقُواْ عَذَابِي وَنُذُرِ ﰤ ﴿٣٧﴾
ئهوخهڵکه بهد ڕهوشته چاویان بڕیبووه میوانهکانی و (دهیانویست دهستدرێژیان بکهنهسهر)، ئێمهش چاومان کوێرکردن، بینایمان لێسهندنهوه، دهبچێژن سزاو سهرهنجامی هوشیارکردنهوهی من.
وَلَقَدۡ صَبَّحَهُم بُكۡرَةً عَذَابٞ مُّسۡتَقِرّٞ ﰥ ﴿٣٨﴾
بێگومان سهر لهبهیانیهکی زوو سزای توندو بهئێش چوار دهوری گرتن و دایگرتن
فَذُوقُواْ عَذَابِي وَنُذُرِ ﰦ ﴿٣٩﴾
ده بچێژن سزاو سهرهنجامی هوشیارکردنهوهی من (ئهی بهدڕهشت و ناپوختهکان)
وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٖ ﰧ ﴿٤٠﴾
بێگومان ئێمه قورئانمان ئاسان کردووهبۆ (خوێندنهوه و تێگهیشتن و) ئامۆژگاری وهرگرتن، جا ئایا کهسێک ههیه دهرکی حهقیقهت و ڕاستی بکات و پهندی وهرگرتبێت؟
وَلَقَدۡ جَآءَ ءَالَ فِرۡعَوۡنَ ٱلنُّذُرُ ﰨ ﴿٤١﴾
بێگومان بۆ فیرعهون و دهست و پێوهندیشی بێدارکهرهوهکان هاتن
كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذۡنَٰهُمۡ أَخۡذَ عَزِيزٖ مُّقۡتَدِرٍ ﰩ ﴿٤٢﴾
بڕوایان بهههر ههموو نیشانه و بهڵگهکانی ئێمه نهکرد، ئهوسا ڕاپێچیمان کردن و لهناومان بردن ئهویش بهدهستی قودرهتی خوایهکی باڵادهست و بهتوانا
أَكُفَّارُكُمۡ خَيۡرٞ مِّنۡ أُوْلَٰٓئِكُمۡ أَمۡ لَكُم بَرَآءَةٞ فِي ٱلزُّبُرِ ﰪ ﴿٤٣﴾
باشه... ئایا کافرهکانی ئێوه ئازاترو چاکترن لهئا ئهوانهکهلهناومان بردن؟ یان پهیمانتان دراوهتێ لهنامهئاسمانیهکاندا کهتووشی ئهو بهڵایانه نابن کهباسکراون؟
أَمۡ يَقُولُونَ نَحۡنُ جَمِيعٞ مُّنتَصِرٞ ﰫ ﴿٤٤﴾
یان دهڵێن ئێمه ههموومان کۆین و سهرکهوتووین و شکست ناهێنین
سَيُهۡزَمُ ٱلۡجَمۡعُ وَيُوَلُّونَ ٱلدُّبُرَ ﰬ ﴿٤٥﴾
له ئاییندهیهکی نزیکدا لهشکرو کۆمهڵیان شکست دههێنێت و ههڵدێن (لهغهزای بهدردا ئهو مژدهیه هاتهدی)
بَلِ ٱلسَّاعَةُ مَوۡعِدُهُمۡ وَٱلسَّاعَةُ أَدۡهَىٰ وَأَمَرُّ ﰭ ﴿٤٦﴾
جگهلهوهش قیامهت کاتی لێ پرسینهوهیانه، کهرۆژێکی زۆر سهختترو تاڵ تره
إِنَّ ٱلۡمُجۡرِمِينَ فِي ضَلَٰلٖ وَسُعُرٖ ﰮ ﴿٤٧﴾
بهڕاستی تاوانبارو تاوانکاران لهگومڕایی و شێتیهکی زۆردا ڕۆچوون
يَوۡمَ يُسۡحَبُونَ فِي ٱلنَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمۡ ذُوقُواْ مَسَّ سَقَرَ ﰯ ﴿٤٨﴾
ڕۆژێک دێت کهلهسهر ڕوویان ڕادهکێشرێن لهناو ئاگری دۆزهخدا، پێیان دهوترێت: دهبچێژن تاڵاوی دۆزهخ
إِنَّا كُلَّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَٰهُ بِقَدَرٖ ﰰ ﴿٤٩﴾
بێگومان ئێمه ههموو شتێکمان بهئهندازهو نهخشهی دیاریکراو دروست کردووه
وَمَآ أَمۡرُنَآ إِلَّا وَٰحِدَةٞ كَلَمۡحِۭ بِٱلۡبَصَرِ ﰱ ﴿٥٠﴾
فهرمانی ئێمه تهنها یهک وشهیه دهڵێین ببهدهستبهجێ دهبێت وهک چاو تروکاندنێک
وَلَقَدۡ أَهۡلَكۡنَآ أَشۡيَاعَكُمۡ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٖ ﰲ ﴿٥١﴾
بێگومان ئێمه زۆر لهپێشینانی خوانهناسی وهک ئێوهمان لهناو بردوه، جا ئایا کهس ههیه دهرس و عیبرهت و پهندو ئامۆژگاری وهربگرێت
وَكُلُّ شَيۡءٖ فَعَلُوهُ فِي ٱلزُّبُرِ ﰳ ﴿٥٢﴾
ههرچی کارو کردهوهیهک کهئهنجامیان داوهله (لوح المحفوظ) و لهلای فریشته چاودێرهکان تۆمارکراوه
وَكُلُّ صَغِيرٖ وَكَبِيرٖ مُّسۡتَطَرٌ ﰴ ﴿٥٣﴾
ههرچی وردو درشت ههیه، لهکارو کردهوهیان نووسراوهو تۆمارکراوه
إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتٖ وَنَهَرٖ ﰵ ﴿٥٤﴾
بێگومان پارێزکاران و خواناسان لهناخ و ڕوبارو تاڤگهکاندا ژیانی پڕ لهبهختیاری و کامهرانی ههمیشهیی دهبهنهسهر
