عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﰀ ﴿١﴾
ڕووی گرژکردو ڕووی وهرگێڕا (مهبهست پێغهمبهره (صلی الله علیه وسلم) کاتێك (عبدالله ی کوڕی ام مکتوم) که ئیماندارێکی نابینابوو هات بۆ خزمهتی، ئهویش ههندێك له سهرانی قورهیشی کۆ کردبۆوه به ئومێدی هیدایهتیان، عبدالله وتی: ئهی پێغهمبهری خوا، خوا چی فێرکردوویت منیش فێر بکه، پێغهمبهر (صلی الله علیه وسلم) پێی ناخۆش بوو که قسهکانی پێ دهبڕێت، لهبهرئهوه ڕووی گرژکرد و ڕووی وهرگێڕا. بۆیه سهرهتای ئهم سوورهته دابهزی که گلهییه له پێغهمبهر (صلی الله علیه وسلم).
وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﰂ ﴿٣﴾
جا تۆ چوزانیت بهڵکو ئهو هاتبێت تا دڵ و دهروونی خاوێن بکاتهوه.
أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ﰃ ﴿٤﴾
یاخود ئامۆژگاری وهربگرێت، تا ئامۆژگاریهکه سوودی پێبگهیهنێت.
أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ﰄ ﴿٥﴾
بهڵام ئهوهی که خۆی بێ نیاز نیشان دهدات و نایهوێت ڕێنموومایی وهربگرێت.
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﰅ ﴿٦﴾
تۆ لهگهڵ ئهودا کۆدهبیتهوه و گرنگی بهو دهدهیت و ڕوو لهو دهکهیت.
وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﰆ ﴿٧﴾
جا تۆ هیچ گوناهبار نابیت که ئهو ئیمانی نهوێت و پاك و پوختهکردنی دهروونی نهوێت.
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ﰇ ﴿٨﴾
بهڵام ئهوهی که خۆی هاتوهته لات و کۆشش دهکات و مهبهستێتی که شارهزای بهرنامهی خوا ببێت...
كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ﰊ ﴿١١﴾
نهخێر وامهکهو وامهبه، چونکه بهڕاستی ئهم ئایهتانه، ئهم سورهته، یادخستنهوه و ئامۆژگاریه.
فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ﰌ ﴿١٣﴾
(ئهو قورئانه) له چهندین لاپهڕهی بهڕێزو پیرۆزدا ههڵگیراوه و له (لوح المحفوظ) وهرگیراوه.
قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ﰐ ﴿١٧﴾
ئهی ئادهمیزاد، بهکوشت بچیت، چهنده کافره، سپڵهیه، چهنده خوانهناس و یاخیه، یاخود بهکوشت چێت ئادهمیزاد چی وای لێکردووه که کافر بێت؟! چ پاساوێکی ههیه بۆ خوانهناسی و یاخی بوون.
مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﰒ ﴿١٩﴾
له نوتفهیهك (له خاڵێکی زۆر بچووك که به چاو نابینرێت) دروستی کردووه و ههموو ئهندامانی دهر و ناوی پێ بهخشیوه و ئهندازهگیری وردی له دروستکردنیدا ئهنجام داوه، (کات و شوێنی لهدایکبوونی و مردنی بۆ دیاری کردووه).
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﰓ ﴿٢٠﴾
لهوهودوا ژیانی بۆ ئاسان کردووه و سهرپشکی کردووه له پهیڕهوی کردنی ڕێگهی چاکه یان خراپه، ئیمان یان کوفر، (دوای ئهوهی که دهست نیشانی ههردووکیانی بۆ کردووه و سهرهنجامی ڕوون کردۆتهوه).
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﰖ ﴿٢٣﴾
بهڕاستی، ئهوهی که خوا فهرمانی پێداوه هێشتا ئادهمیزاد بهجێی نههێناوه.
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﰗ ﴿٢٤﴾
دهبا ئادهمیزاد سهیری خواردنهکهی بکات و سهرنجی بدات و بیری لێ بکاتهوه.
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﰘ ﴿٢٥﴾
بێگومان ئێمه ئاومان بۆ داباراندهوهته خوارهوه، چۆن دابارینێت.
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﰙ ﴿٢٦﴾
لهوهودوا زهویمان بۆ لهت لهت به چهکهرهی ناسکی ڕووهك.
وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ﰞ ﴿٣١﴾
جۆرهها میوه، هاوڕێ لهگهڵ ههموو ئهو گژو گیایانهی که خواکرده و ماڵات دهیخوات له لهوهڕگاکاندا.
مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ﰟ ﴿٣٢﴾
(ههموو ئهمانه ئامادهمان کردووه) تا خۆتان و ماڵاتهکانتان سوودی لێ وهربگرن.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﰠ ﴿٣٣﴾
جا کاتێك قیامهت بهرپا بوو بههۆی دهنگێکی بههێزی گوێ کپ کهرهوه.
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﰡ ﴿٣٤﴾
ئهو ڕۆژه (هێنده سامناکه) برا لهدهست براکهی ههڵدێت و ڕادهکات و خۆی لێ دهشارێتهوه.
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﰤ ﴿٣٧﴾
لهو ڕۆژهدا ههرکهسێك لهوانه ئهوهنده سهرگهرمی کێشهی خۆیهتی، ناتوانێت فریای کهسی تر بکهوێت.
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﰧ ﴿٤٠﴾
لهو ڕۆژهدا ڕووخسارانێکیش ههن که گژو تاڵ و تۆزاوی و پهست غهمگینن.
