وَيۡلٞ لِّلۡمُطَفِّفِينَ ﰀ ﴿١﴾
هاوارو ئاهو ناڵه بۆ تهرازووبازهکان، بۆ ئهوانهی که لهکێشان و پێواندا لهکڕین و فرۆشتندا تهرازوو بازی و فێڵ دهکهن (یان له ههڵسهنگاندنی خهڵکیدا ڕاست ناڵێن).
ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكۡتَالُواْ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسۡتَوۡفُونَ ﰁ ﴿٢﴾
ئهوانهی کاتێك شت له خهڵکی دهکڕن به تهواوی، به زیادهوه ڵێیان وهردهگرن.
وَإِذَا كَالُوهُمۡ أَو وَّزَنُوهُمۡ يُخۡسِرُونَ ﰂ ﴿٣﴾
بهڵام کاتێك شتیان بۆ دهپێون یان دهکێشن لێی دهدزنهوه و کهمیان دهدهنێ و فێڵیان لێدهکهن.
أَلَا يَظُنُّ أُوْلَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبۡعُوثُونَ ﰃ ﴿٤﴾
ئایا ئهوانه گومان نابهن که بهڕاستی زیندوو دهکرێنهوه (تا سهرئهنجامی خیانهت و فێڵیان وهربگرن).
يَوۡمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﰅ ﴿٦﴾
ئهو ڕۆژهی که ههموو خهڵکی به پێوه دهوهستن لهبهردهم دهسهڵاتی پهروهردگاری جیهانیاندا.
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ ﰆ ﴿٧﴾
واز بهێنن له تهرازووبازی، چونکه بهڕاستی نامهی کردهوهی تاوانباران له (سجین) دایه.
كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ﰈ ﴿٩﴾
نامهیهکی (دیاری و ئاشکرایه ههر بهڕواڵهتیدا دیاره که خێری تیادا نیه)، مۆرکراوو لۆک کراویشه.
وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ﰉ ﴿١٠﴾
هاوارو ئاهوناڵه لهو ڕۆژهدا بۆ ئهوانهی بڕوایان نیه و، بهرنامهی خوا بهدرۆ دهزانن.
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ﰊ ﴿١١﴾
ئهوانهی که بڕوایان به ڕۆژی قیامهت و زیندوو بوونهوه نیه و ههمیشه بهدرۆی دهزانن.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ﰋ ﴿١٢﴾
کهسیش بهرپا بوونی ئهو ڕۆژه بهدرۆ نازانێت، مهگهر ههموو ستهمکارێکی گوناهبار نهبێت.
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﰌ ﴿١٣﴾
ئهوجۆره کهسانهی کاتێک ئایهت و فهرمانهکانی ئێمهیان بهسهردا دهخوێنرێتهوه، دهڵێن: ئهمه ئهفسانهی پێشینانه و (بهسهرچووه)...!!
كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ﰍ ﴿١٤﴾
نهخێر، وانیه (ئهو نهفامانه تێناگهن و داناچڵهکێن) بهڵکو دڵیان ژهنگی هێناوهو چڵکی گوناه دایپۆشیوه له سهرهنجامی ئهو کاروکردهوانهی که دهیانکرد.
كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ ﰎ ﴿١٥﴾
نهخێڕ، ڕزگاربوونیان نیه، چونکه بهڕاستی ئهو ڕۆژه بهربهست ههیه لهنێوان تاوانباران و پهروهردگاریاندا و بێ بهش دهبن لهبینینی ئهو زاته.
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﰐ ﴿١٧﴾
پاشان پێیان دهوترێت: ئائهمه ئهو شوێنهیه که بڕواتان پێی نهبوو بهڕاستتان نهدهزانی.
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡأَبۡرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ﰑ ﴿١٨﴾
نهخێر (دهستهی سهرفرازان دوورن لهو تهنگانهیه) بهڵکو نامهی کردهوهکانیان، دۆسیهی ڕهفتاریان وا له شوێنه بهرزو بڵندهکاندا.
كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ﰓ ﴿٢٠﴾
نامهیهکی (دیارو ئاشکرایه، ههر به ڕواڵهتیدا دیاره که خاوهنی سهرفرازو بهختهوهره) مۆرکراوو لۆک کراویشه.
يَشۡهَدُهُ ٱلۡمُقَرَّبُونَ ﰔ ﴿٢١﴾
ئهو نامهیه فریشته نزیکه بهڕێزهکانی لای خوا دهیکهنهوهو (بهسهرسامی و خۆشیهوه سهرنجی چاکه و خواپهرستی چاکان دهدهن و) شایهتی لهسهر دهدهن.
إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ﰕ ﴿٢٢﴾
بهڕاستی چاکان، خواناسان لهناو نازو نیعمهتدا ژیانی خۆشی و شادی دهبهنه سهر.
عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﰖ ﴿٢٣﴾
لهسهر کورسی و قهنهفه ڕازاوهکان تهماشای دهوروبهری خۆیان دهکهن (سهرنجی دیمهنی جوان و باخات و باخچه و گوڵ و گوڵزارو تاڤگه و ڕووبارو نازو نیعمهته نهبڕاوه و بێشومارهکان دهدهن).
تَعۡرِفُ فِي وُجُوهِهِمۡ نَضۡرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﰗ ﴿٢٤﴾
خۆشی و خۆشگوزهرانی ناسک پهروهری له ڕووخساریاندا دهبینیت.
خِتَٰمُهُۥ مِسۡكٞۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلۡيَتَنَافَسِ ٱلۡمُتَنَٰفِسُونَ ﰙ ﴿٢٦﴾
که نۆشکرا بۆنی میسک ئهو ناوه پڕدهکات، (پێچهوانهی شهرابی دنیایه که بخۆرو دهوروبهریش بۆگهن دهکات)، جا با له پێناوی ئهوهدا پێشبڕکێکهران پێشبڕکێ بکهن.
عَيۡنٗا يَشۡرَبُ بِهَا ٱلۡمُقَرَّبُونَ ﰛ ﴿٢٨﴾
(تسنیم) یش سهرچاوهیهکه تهنها خۆشهویستان و نزیککراوهکان لێی دهخۆنهوه.
إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجۡرَمُواْ كَانُواْ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يَضۡحَكُونَ ﰜ ﴿٢٩﴾
بێگومان ئهوانهی که تاوانیان دهکرد گاڵتهیان به ئیمانداران دههات و پێیان پێدهکهنین.
وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمۡ يَتَغَامَزُونَ ﰝ ﴿٣٠﴾
کاتێکیش بهلایاندا تێپهڕ بوونایه دهیانکرده چپهچپ و سرته سرت و به چاو ئیشارهتیان دهکرد.
وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓاْ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِمُ ٱنقَلَبُواْ فَكِهِينَ ﰞ ﴿٣١﴾
کاتێکیش دهگهڕانهوه بۆ باڵهوه، بهدهم پێکهنین و گاڵتهوه دهگهڕانهوه (ههر باسیان دهکردن)...
وَإِذَا رَأَوۡهُمۡ قَالُوٓاْ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﰟ ﴿٣٢﴾
کاتێکیش ئیمانداران دهبیننهوه، دهڵێن: بهڕاستی ئهوانه گومران و لهڕێگهی باو وباپیران لایانداوه!!
وَمَآ أُرۡسِلُواْ عَلَيۡهِمۡ حَٰفِظِينَ ﰠ ﴿٣٣﴾
خۆ ئهو خوانهناسانه ڕهوانه نهکراون تا چاودێربن بهسهر ئیماندارانهوه.
فَٱلۡيَوۡمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنَ ٱلۡكُفَّارِ يَضۡحَكُونَ ﰡ ﴿٣٤﴾
(ئهمڕۆ ئیتر نۆرهی ئیماندارانه) جا ئهمڕۆ ئهوانهی باوهڕدار بوون بهکافران پێدهکهنن.
عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﰢ ﴿٣٥﴾
لهسهر کورسی و قهنهفه (ڕازاوهکان) تهماشا دهکهن (دۆزهخیهکان دهبینن لهسهر شاشهی تایبهتی پێیان دهڵێن):
