Polski
Surah Abasa ( He frowned ) - Aya count 42
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﰀ ﴿١﴾
Zachmurzył się i odwrócił,
أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ﰁ ﴿٢﴾
Bo przyszedł do niego niewidomy.
وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﰂ ﴿٣﴾
Skąd możesz wiedzieć? może on się oczyści
أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ﰃ ﴿٤﴾
Albo pomyśli o napomnieniu i to przypomnienie przyniesie mu korzyść.
أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ﰄ ﴿٥﴾
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﰅ ﴿٦﴾
To ty się nim interesujesz;
وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﰆ ﴿٧﴾
A mało się troszczysz o to, iż on się nie oczyszcza.
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ﰇ ﴿٨﴾
Lecz od tego, kto przychodzi do ciebie przepełniony gorliwością
فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ﰉ ﴿١٠﴾
كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ﰊ ﴿١١﴾
Ależ nie! To jest przecież napomnienie;
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﰋ ﴿١٢﴾
- I kto zechce; to je sobie przypomni! -
فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ﰌ ﴿١٣﴾
Ono jest na czcigodnych kartach,
مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ﰍ ﴿١٤﴾
Wyniosłych i oczyszczonych
بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ﰎ ﴿١٥﴾
كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ﰏ ﴿١٦﴾
Szlachetnych, sprawiedliwych.
قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ﰐ ﴿١٧﴾
Niech zginie człowiek! Jakże on jest niewdzięczny!
مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ﰑ ﴿١٨﴾
مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﰒ ﴿١٩﴾
On go stworzył z kropli spermy i wyznaczył jego los;
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﰓ ﴿٢٠﴾
następnie uczynił jego drogę łatwą.
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ﰔ ﴿٢١﴾
Potem On sprowadza jego śmierć i każe pochować go w grobie.
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﰕ ﴿٢٢﴾
Potem On wskrzesi go, kiedy zechce.
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﰖ ﴿٢٣﴾
Ależ nie! On nie wypełnia tego, co Bóg mu nakazał.
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﰗ ﴿٢٤﴾
Niech spojrzy człowiek na swe pożywienie!
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﰘ ﴿٢٥﴾
Jak wylaliśmy wodę obficie,
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﰙ ﴿٢٦﴾
Potem spowodowaliśmy popękanie ziemi
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ﰚ ﴿٢٧﴾
I sprawiliśmy, iż wyrosły na niej ziarna,
وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ﰛ ﴿٢٨﴾
Winna latorośl i trzcina cukrowa,
وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ﰜ ﴿٢٩﴾
Drzewa oliwne i drzewa palmowe,
وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ﰝ ﴿٣٠﴾
وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ﰞ ﴿٣١﴾
مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ﰟ ﴿٣٢﴾
- to na używanie dla was i dla waszych trzód.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﰠ ﴿٣٣﴾
A kiedy przyjdzie huk ogłuszający,
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﰡ ﴿٣٤﴾
W tym Dniu, kiedy człowiek będzie uciekał od swego brata,
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﰢ ﴿٣٥﴾
Od swojej matki i od swojego ojca,
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﰣ ﴿٣٦﴾
Od swojej towarzyszki i od swoich synów
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﰤ ﴿٣٧﴾
- tego Dnia każdy człowiek będzie zajęty tylko swoją sprawą!
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﰥ ﴿٣٨﴾
Tego Dnia będą twarze jaśniejące,
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﰦ ﴿٣٩﴾
Uśmiechnięte i rozradowane.
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﰧ ﴿٤٠﴾
Tego Dnia będą twarze pokryte pyłem,
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﰨ ﴿٤١﴾
أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﰩ ﴿٤٢﴾
Ci zaś to niewierni i rozpustnicy.
