Тоҷикӣ
Surah Al-Qiyamah ( The Resurrection ) - Aya count 40
لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ ﰀ ﴿١﴾
Қасам мехӯрам ба рӯзи қиёмат
وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ ﰁ ﴿٢﴾
ва қасам мехӯрам ба нафси маломатгар!
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ ﰂ ﴿٣﴾
Оё одамӣ мепиндорад, ки Мо устухонҳояшро гирд нахоҳем овард?
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ ﰃ ﴿٤﴾
Оре, мо қодир ҳастем, ки сарангуштҳояшро баробар кунем.
بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ ﰄ ﴿٥﴾
Балки одамӣ мехоҳад, ки дар оянда низ ба корҳои ношоиста пардозад.
يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ ﰅ ﴿٦﴾
Мепурсад: «Рӯзи қиёмат чӣ вақт хоҳад буд?»
فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ ﰆ ﴿٧﴾
Рӯзе, ки чашмҳо хира шавад
وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ ﰈ ﴿٩﴾
ва офтобу моҳ дар як ҷой ҷамъ оянд.
يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ ﰉ ﴿١٠﴾
Инсон дар он рӯз мегӯяд: «Роҳи гурез куҷост?»
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ ﰋ ﴿١٢﴾
Қароргоҳи ҳама дар ин рӯз назди Парвардигори туст!
يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﰌ ﴿١٣﴾
Дар ин рӯз одамиро аз ҳар чӣ пешопеш фиристода ва баъд аз худ гузоштааст, хабар медиҳанд.
بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٞ ﰍ ﴿١٤﴾
Балки одамӣ худро нек мешиносад,
وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﰎ ﴿١٥﴾
ҳарчанд ба забон узрҳо оварад.
لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ ﰏ ﴿١٦﴾
Ба шитоб забон ба хондани Қуръон наҷунбон,
إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ ﰐ ﴿١٧﴾
ки ҷамъ овардану хонданаш бар ӯҳдаи Мост,
فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ ﰑ ﴿١٨﴾
Чун хондемаш, ту он хонданро пайравӣ кун,
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ ﰒ ﴿١٩﴾
Сипас баёни он бар ӯҳдаи Мост.
كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ ﰓ ﴿٢٠﴾
Оре, шумо ин ҷаҳони зудгузарро дӯст медоред
وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ﰔ ﴿٢١﴾
ва охиратро тарк мекунед.
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاضِرَةٌ ﰕ ﴿٢٢﴾
Дар он рӯз рӯйҳое ҳаст зебову дурахшон,
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٞ ﰖ ﴿٢٣﴾
ки сӯи Парвардигорашон назар мекунанд
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٞ ﰗ ﴿٢٤﴾
ва рӯйҳое ҳаст гирифтаву турш,
تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٞ ﰘ ﴿٢٥﴾
ки медонад он азоби камаршикан бар ӯ фуруд ояд.
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ ﰙ ﴿٢٦﴾
Оре, чун ҷон ба гулӯ расад
وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٖ ﰚ ﴿٢٧﴾
ва гуфта шавад, ки чӣ касест, ки афсун бихонад?
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ ﰛ ﴿٢٨﴾
Ва яқин кунад, ки замони ҷудоӣ фаро расида
وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﰜ ﴿٢٩﴾
ва соқҳои по дар ҳам печида шаванд,
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ ﰝ ﴿٣٠﴾
он рӯз рӯзи ронданаш ба сӯи Парвардигори туст.
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﰞ ﴿٣١﴾
На тасдиқ кардааст ва на намоз гузоридааст.
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﰟ ﴿٣٢﴾
Аммо дурӯғ бароварда ва рӯй гардондааст.
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﰠ ﴿٣٣﴾
Он гоҳ хиромон назди касонаш рафтааст.
أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ ﰡ ﴿٣٤﴾
Вой бар ту, пас вой бар ту!
ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ ﰢ ﴿٣٥﴾
Боз ҳам вой бар ту, пас вой бар ту!
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى ﰣ ﴿٣٦﴾
Оё инсон мепиндорад, ки ӯро ба ҳоли худ, вогузоштаанд?
أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ ﰤ ﴿٣٧﴾
Оё ӯ нутфае аз манӣ, ки дар раҳме рехта шуда, набудааст?
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﰥ ﴿٣٨﴾
Сипас лахтае хун? Он гоҳ ба андоми дурусташ биёфарид.
فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ﰦ ﴿٣٩﴾
Ва онҳоро ду синф кард: нару мода.
أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ ﰧ ﴿٤٠﴾
Оё Худованд қодир нест, ки мурдагонро зинда созад?
