Тоҷикӣ
Surah An-Naba' ( The Great News ) - Aya count 40
عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﰀ ﴿١﴾
Аз чӣ чиз (ҳамдигарро) мепурсанд?
عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ ﰁ ﴿٢﴾
Аз он хабари бузург, (қиёмат).
ٱلَّذِي هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ ﰂ ﴿٣﴾
ки дар он ихтилоф мекунанд.
كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ﰃ ﴿٤﴾
Оре, ба зудӣ хоҳад донист.
ثُمَّ كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ﰄ ﴿٥﴾
Боз ҳам, оре, ба зудӣ хоҳанд донист!
أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ﰅ ﴿٦﴾
Оё Мо заминрро бистаре насохтем?
وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادٗا ﰆ ﴿٧﴾
وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجٗا ﰇ ﴿٨﴾
Ва шуморо ҷуфт-ҷуфт офаридем.
وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا ﰈ ﴿٩﴾
Ва хобатонро оссишатон гардонидем.
وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا ﰉ ﴿١٠﴾
Ва шабро пӯшишатон қарор додем.
وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشٗا ﰊ ﴿١١﴾
Ва рӯзро вақти талаби маъишат. (касб).
وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعٗا شِدَادٗا ﰋ ﴿١٢﴾
Ва бар болои саратон ҳафт осмони устувор бино кардем.
وَجَعَلۡنَا سِرَاجٗا وَهَّاجٗا ﰌ ﴿١٣﴾
Ва чароғе равшан офаридем. (офтоб).
وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءٗ ثَجَّاجٗا ﰍ ﴿١٤﴾
Аз абрҳои боронзой обе фаровон нозил кардем,
لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبّٗا وَنَبَاتٗا ﰎ ﴿١٥﴾
то бо он донаву набот бирӯёнем
وَجَنَّٰتٍ أَلۡفَافًا ﰏ ﴿١٦﴾
ва бӯстонҳои анбӯҳ (сердарахт).
إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتٗا ﰐ ﴿١٧﴾
Албатта рӯзи доварӣ рӯзест муъайян.
يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجٗا ﰑ ﴿١٨﴾
Рӯзе, ки дар сур дамида шавад, ва шумо гурӯҳгурӯҳ биёед.
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا ﰒ ﴿١٩﴾
Осмон шикофта шавад ва ҳар шикоф даре бошад.
وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ﰓ ﴿٢٠﴾
Ва куҳҳо равон шаванд ва сароб гарданд.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا ﰔ ﴿٢١﴾
Ҷаҳаннам дар интизор бошад.
لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابٗا ﰕ ﴿٢٢﴾
Саркашонро бозгаштангоҳест.
لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ﰖ ﴿٢٣﴾
Замоне дароз дар он ҷо бошанд.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ﰗ ﴿٢٤﴾
إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ﰘ ﴿٢٥﴾
фақат оби ҷӯшону хуну чирк. (нӯшанд).
جَزَآءٗ وِفَاقًا ﰙ ﴿٢٦﴾
Ин ҷазоест мувофиқи кирдор.
إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ﰚ ﴿٢٧﴾
Зеро онон ба рӯзи ҳисоб умед надоштанд.
وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ﰛ ﴿٢٨﴾
Ва оёти Моро ба сахтӣ дурӯғ мебароварданд.
وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ﰜ ﴿٢٩﴾
Ва Мо ҳама чизро дар, китобе шумора кардаем.
فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ﰝ ﴿٣٠﴾
Пас бичашед, ки фақат бар азоби шумо хоҳем афзуд!
إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا ﰞ ﴿٣١﴾
Парҳезгоронро ҷоест дар амон аз ҳар осеб,
حَدَآئِقَ وَأَعۡنَٰبٗا ﰟ ﴿٣٢﴾
وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابٗا ﰠ ﴿٣٣﴾
ва духтароне ҳамсол бо пистонҳои баромада
وَكَأۡسٗا دِهَاقٗا ﰡ ﴿٣٤﴾
لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا كِذَّٰبٗا ﰢ ﴿٣٥﴾
На сухани беҳуда шунаванд ва на дурӯғ
جَزَآءٗ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابٗا ﰣ ﴿٣٦﴾
ва ин мукофотест кофӣ аз ҷониби Парвардигорат—
رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابٗا ﰤ ﴿٣٧﴾
Парвардигори осмонҳову замин ва он чӣ миёни онҳост. Он Худои раҳмон, ки касро ба Ӯ ёрои хитоб набошад,
يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ صَفّٗاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابٗا ﰥ ﴿٣٨﴾
рӯзе, ки рӯҳ ва фариштагон ба саф меистанд ва кас сухан намегӯяд, ғайри он ки Худои раҳмон ба ӯ рухсат диҳад, ва ӯ сухан ба савоб гӯяд.
ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﰦ ﴿٣٩﴾
Он рӯз рӯзест омаданӣ. Пас ҳар кӣ хоҳад ба сӯи Парвардигораш бозгардад.
إِنَّآ أَنذَرۡنَٰكُمۡ عَذَابٗا قَرِيبٗا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَٰلَيۡتَنِي كُنتُ تُرَٰبَۢا ﰧ ﴿٤٠﴾
Мо шуморо аз азобе наздик метарсонем: рӯзе, ки одамӣ ҳар чиро пешопеш фиристодааст, менигарад ва кофир мегӯяд: «Эй кош, ман хок мебудам!»
