The best companion that never bores
Surah Abasa ( He frowned )

Тоҷикӣ

Surah Abasa ( He frowned ) - Aya count 42

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﰀ ﴿١﴾

Рӯйро турш кард ва сар баргардонид,

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ﰁ ﴿٢﴾

чун он нобино ба наздаш омад,

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﰂ ﴿٣﴾

Ва ту чӣ донӣ, шояд, ки ӯ покиза шавад,

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ﰃ ﴿٤﴾

ё панд гирад ва панди ту фоидааш кунад.

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ﰄ ﴿٥﴾

Аммо он ки ӯ тавонгар аст,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﰅ ﴿٦﴾

ту рӯи худ ба ӯ мекунӣ

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﰆ ﴿٧﴾

ва агар ҳам пок нагардад, чизе бар зиёни ту нест.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ﰇ ﴿٨﴾

Ва аммо он, ки шитобон ба назди ту меояд

وَهُوَ يَخۡشَىٰ ﰈ ﴿٩﴾

ва метарсад, (аз худо).

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ﰉ ﴿١٠﴾

ту аз ӯ ба дигаре рӯй, меорӣ.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ﰊ ﴿١١﴾

Оре, ин Қуръон пандест,

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﰋ ﴿١٢﴾

пас ҳар кӣ хоҳад, аз он панд гирад.

فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ﰌ ﴿١٣﴾

Дар саҳифаҳое гиромӣ.

مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ﰍ ﴿١٤﴾

баландқадру покиза,

بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ﰎ ﴿١٥﴾

ба дасти котибоне,

كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ﰏ ﴿١٦﴾

бузургвору некӯкор.

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ﰐ ﴿١٧﴾

Марг бар одамӣ бод, ки чӣ носипос (ношукр) аст!

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ﰑ ﴿١٨﴾

Ӯро аз чӣ офаридааст?

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﰒ ﴿١٩﴾

Аз нутфае офарид ва ба андоза муайян кард,

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﰓ ﴿٢٠﴾

сипас роҳашро осон сохт.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ﰔ ﴿٢١﴾

Он гоҳ бимирондаш ва дар гӯр кард.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﰕ ﴿٢٢﴾

Ва он гоҳ, ки хоҳад, зиндааш созад.

كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﰖ ﴿٢٣﴾

На ки ҳанӯз он чиро ба ӯ фармон дода буд, ба ҷой наёвардааст.

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﰗ ﴿٢٤﴾

Пас одамӣ ба таъоми худ бингарад

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﰘ ﴿٢٥﴾

Мо боронро фурӯ боридем, бориданӣ

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﰙ ﴿٢٦﴾

ва заминро шикофтем, шикофтанӣ

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ﰚ ﴿٢٧﴾

ва дар он донаҳо рӯёнидем

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ﰛ ﴿٢٨﴾

ва току сабзавот

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ﰜ ﴿٢٩﴾

ва зайтуну нахл (дарахти хурмо)

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ﰝ ﴿٣٠﴾

ва боғҳои пурдарахт

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ﰞ ﴿٣١﴾

ва меваву алаф,

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ﰟ ﴿٣٢﴾

то шумову чорпоёнатон баҳра баред,

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﰠ ﴿٣٣﴾

Чун бонги қиёмат барояд,

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﰡ ﴿٣٤﴾

рӯзе, ки одамӣ аз бародараш мегурезад

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﰢ ﴿٣٥﴾

ва аз модарашу падараш

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﰣ ﴿٣٦﴾

ва аз занашу фарзандонаш.

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﰤ ﴿٣٧﴾

Ҳар касро дар рӯз корест, ки ба худ машғулаш дорад.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﰥ ﴿٣٨﴾

Чеҳраҳое дар он рӯз дурахшонанд,

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﰦ ﴿٣٩﴾

хандонанду шодонанд.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﰧ ﴿٤٠﴾

Ва чеҳраҳое дар он рӯз ғуборолуданд,

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﰨ ﴿٤١﴾

дар сиёҳӣ фурӯ рафтаанд.

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﰩ ﴿٤٢﴾

Инҳо кофирону фоҷиронанд (бадкорон).